2007/May/29

Series of Short Fanfictions
Title : Lovin U /ปมรัก
Author : Lelin/ MinPor
Pairing : Jaeho
Genre: Drama
Rating : PG-13/NC-17
Waring : เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรื่องเป็นเพียงเหตุการณ์สมมติ ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาจะทำลายชื่อเสียง หรือกล่าวหาบุคคลใดๆที่ปรากฏชื่ออยู่ในเรื่องงานเขียนนี้ / SF ชุดนี้เป็นฟิคยาวที่ไม่ได้เขียนเรียงตอน โดยจะใช้บทนำดังกล่าวนี้เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

บทนำ

เราเลิกกันเถอะ ....ประโยคสั้นง่ายได้ใจความดังออกมาจากปากคนที่เขารัก เพื่อจบความสัมพันธ์ที่ยาวนานเกือบสามเดือน...

ชั่ววินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบสลายลงตรงหน้า พื้นที่เหยียบไม่เหลือความั่นคงอีกต่อไป ...เขาปรารถนาจะให้สิ่งที่ได้ยินเป็นเพียงแค่อาการหูฝาด ...แต่มันก็ชัดเจนเกินไปที่จะเป็นเช่นนั้น

รอยยิ้มขมๆปรากฏบนเรียวปากแดงก่ำที่เม้มแน่นอย่างเพียงระงับอารมณ์..แจจุงกลืนของเหลวที่ทั้งเค็มและขมลงคอ ก่อนจะกลั้นใจถาม

ทำไมล่ะ

.......
ที่เขาได้รับมีเพียงสายตาเศร้าๆที่ทอดมองมาของคนรัก ...ก่อนอีกฝ่ายจะหมุนตัวและเดินจากไป โดยปราศจากคำอธิบาย

แต่นั่นมันจะไม่ง่ายไปหน่อยหรือไง?
..ไม่ง่ายเกินไปหน่อยหรือไงกับการฝากรอยแผลไว้ในหัวใจของชั้นแล้วเดินจากไปแบบนั้น?

ดวงตาสีดำสนิททอแสงกล้าแม้จะพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตา ร่างโปร่งบางเองก็หมุนตัวไปในทิศทางตรงกันข้าม และออกเดิน...

เอี๊ยด! เสียงเบรกดังลั่น เรียกให้ยุนโฮหันกลับมายังทิศทางเดิม ก่อนความหวาดกลัวจะแล่นวาบเข้ากลางใจเมื่อเห็นว่าอะไรจะเกิดขึ้น

แจจุง!......โครม!

ร่างสูงตะโกนสุดเสียง ...แต่มันก็สายไปเสียแล้วเมื่อเสียงของเขาถูกกลบด้วยเสียงกระแทกของวัตถุหนักๆ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่ทันได้ตั้งตัว

เร็วมาก....แต่ร่างโปร่งบางที่คุ้นตา ...ก็ยังมีเวลามากพอที่จะหันมายิ้มให้เขาทั้งน้ำตา

นี่ล่ะวิธีแก้แค้นของคิมแจจุง ...วิธีหนึ่งในการฝากรอยแผลไว้กลางใจจองยุนโฮจนวันตาย
. . . .

นี่กาแฟวันนี้ ขมไปงั้นหรอ คำถามถูกส่งมาพร้อมสายตาสงสัยจากดวงตาคู่โต

ยุนโฮส่ายหน้า ก่อนจะยิ้มบางๆ เปล่าหรอก ...ที่ขมคงไม่ใช่กาแฟ

เจ้าของคำถามดูจะไม่ค่อยเชื่อคำตอบของเขา แต่นายแทบไม่แตะมันเลยนี่นา
พอดีชั้นไม่ค่อยหิวน่ะ ชายหนุ่มอธิบาย ก่อนจะยิ้มบางๆให้คนตรงหน้า ยิ้ม...ที่เขารู้ทีว่าฝืดฝืนที่สุดในชีวิต ถึงอย่างนั้น คนตรงหน้าก็ยังตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน..รอยยิ้มหวานๆที่ทำให้คนมองรู้สึกขม

ไม่สบายหรือเปล่า ยุนนี่ คิ้วโก่งได้รูปที่รับกับเครื่องหน้าคมสวยยิ่งกว่าหญิงสาว ขมวดเข้าหากัน ก่อนมือขาวเนียนจะเอื้อมข้ามโต๊ะมาสัมผัสกับหน้าผากของเขาเพื่อวัดอุณหภูมิ...อีกมือหนึ่งแนบกับหน้าผากของตนเอง

ฉันสบายดี ...แจจุง มือหนาเลื่อนมาดึงมือเล็กออกอย่างนุ่มนวล ...พลอยทำให้อีกมือหนึ่งที่แปะอยู่บนหน้าผากคนตัวเล็กกว่าลดลงไปด้วย

แน่ใจนะ ยุนโฮ..ช่วงเปลี่ยนฤดูแบบนี้ จะเป็นหวัดเอาง่ายๆรู้มั้ย น้ำเสียงของคนตัวเล็กกว่าแฝงความเป็นห่วงเป็นใยชัดเจน .ความห่วงใย...ที่เขาตอบแทนได้ไม่ถึงครึ่ง

อื้อ ยุนโฮเลือกที่จะตอบรับในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเมื่อมองออกไปนอกกระจก ฝนใกล้จะตกอีกแล้วนะ

ท้องฟ้าข้างนอกมืดครึ้ม ขมุกขมุกขมัว ...ถึงอย่างนั้น แจจุงก็ยังยิ้มได้อย่างสดใสยามพยักหน้ารับ

อื้ม .เหมือนวันที่เราเจอกันเลยเนอะ ดวงตาของคนพูดทอประกายสดใสยามเอ่ยถึงการพบกันครั้งแรกของพวกเขาเมื่อสามเดือนก่อน ตรงหน้าร้านนี่พอดี....บรรยากาศแบบนี้แป๊ะเลย บังเอิญจังเนอะ ทั้งๆที่คนละฤดูกันแท้ๆ

จริงด้วยสินะ.บังเอิญ.. ประโยคจบลงอยู่เพียงตรงนั้น แล้วยุนโฮก็เอ่ยเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง
ฝนจะตกแล้ว วันนี้เอาร่มมาหรือเปล่าน่ะ

ฮื่อ คนถูกถามส่ายหน้าจนเส้นผมสีดำสนิทเกือบจะอยู่ในสภาพยุ่งเหยิง แล้วทำหน้าเซ็งๆ ก็ไม่คิดนี่นาว่าฝนมันจะตก

ใบหน้าสวยๆยิ่งง้ำเข้าไปอีก เมื่อคนรักเสนอ
งั้นกลับกันเถอะ ...ถ้าช้ากว่านี้นายจะกลับบ้านลำบากนะ

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ขัดยุนโฮ ..แจจุงไม่เคยทำอะไรที่ขัดใจยุนโฮสักครั้งตั้งแต่คบกันมา กลับก็กลับ...เก็บเงินด้วยครับ

ร่างโปร่งชูมือขึ้นเรียกบริกรในร้านมาเก็บค่าเครื่องดื่ม ....พอชำระเงินเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็เดินเคียงคู่กันออกมายังถนนด้านนอก

แล้วอาทิตย์หน้ามาเจอกันที่นี่อีกนะ ...แจจุงที่เดินนำออกมาหันมาบอกเสียงใส...แต่คำตอบกลับไม่ใช่อะไรที่เขาคาดว่าจะได้รับ

คงไม่ได้แล้วล่ะ แจจุง....เราเลิกกันเถอะ แล้วยุนโฮก็ตัดสินใจยุติความสัมพันธ์ของพวกเขา...ตรงที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นความทรงจำแรกของความสัมพันธ์ ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

Comment

Comment:

Tweet